Sidebilder
PDF

CH. LXXIII. Hermocrates encourages the Syracusans, who ap

point new generals. 73 ΚΑΙ οι Συρακόσιοι αυτού ακούσαντες εψηφίσαντο τε

πάντα ως έκέλευεν, και στρατηγόν αυτόν τε είλοντο τον Ερμοκράτης και Ηρακλείδην τον Λυσιμάχου και Σικανόν τον Εξηκέστου, τούτους τρείς, και ες την Κόρινθον και ες την Λακεδαίμονα πρέσβεις απέστειλαν, όπως ξυμμαχία τε αυτούς παραγένηται και τον προς Αθηναίους πόλεμον βεβαιότερον πείθωσι ποιείσθαι εκ του προφανούς υπέρ σφών τους Λακεδαιμονίους, ίνα ή από της Σικελίας απαγάγωσιν αυτούς ή προς το εν Σικελία στράτευμα ήσσον ωφελίαν άλλην επιπέμπωσιν.

CH. LXXIV. Fruitless attempt of the Athenians on Messana :

they retire to Naxos to winter quarters. 74 ΤΟ δ' εν τη Κατάνη στράτευμα των Αθηναίων έπλευσεν

ευθύς επί Μεσσήνης ως προδοθησομένην. και 8 μέν έπράσσετο ουκ εγένετο· 'Αλκιβιάδης γαρ ότ' απήει εκ της αρχής ήδη μετάπεμπτος, επιστάμενος ότι φεύξοιτο, μηνύει τοϊς των Συρακοσίων φίλοις τοις εν τη Μεσσήνη ξυνειδώς το μέλλον οι δε τούς τε άνδρας διέφθειραν πρότερον, και τότε στασιάζοντες και εν όπλοις όντες επεκράτουν μη δέχεσθαι τους Αθηναίους οι ταύτα βουλόμενοι. ημέρας δε μείναντες περί τρεισκαίδεκα οι Αθηναίοι ως έχειμάζοντο και τα επιτήδεια ουκ είχον και προύχώρει ουδέν, απελθόντες ες Νάξου και σταύρωμα περί το στρατόπεδον ποιησάμενοι αυτού διεχείμαζον και τριήρη απέστειλαν ές τας Αθήνας επί τε χρήματα και ιππέας, όπως άμα το ήρι παραγένωνται.

LΧΧΙΙΙ. ξυμμαχία] “An alliance, i.e. 'an allied force may come to join them.'

απαγάγωσιν αυτούς] The subject of this verb is, I think, οι Λακεδαιμόνιοι : of επιπέμπωσι (send additional help), οι Αθηναίοι.

LXXIV. à Mèvém páoceto] To this corresponds ημέρας δε μείναντες ; and

from’ Αλκιβιάδης γάρ, down to βουλόμενοι, is parenthetic. The usual difference between the aorist and imperfect is here maintained; the plan they were negotiating did not come to a successful issue. Below, επεκράτουν means, exerted a continued influence, preventing the admission of the Athenians :' the aorist εκράτησαν, would signify, they

[ocr errors]

CH. LXXV. The Syracusans additionally fortify their city.

Envoys sent to Camarina.

ΕΤΕΙΧΙΖΟΝ δε και οι Συρακόσιοι εν τω Β. C. 415-4.

χειμώνι πρός τε τη πόλει, τον Τεμενίτην εντός ποιησάμενοι, τείχος παρά πάν το προς τας Έπιπολας ορών, όπως μή δι' ελάσσονος ευαποτείχιστοι ωσιν ήν άρα σφάλλωνται, και τα Μέγαρα φρούριον, και εν τω Όλυμπιείω άλλο: και την θάλασσαν προεσταύρωσαν πανταχή ή αποβάσεις ήσαν. και τους Αθηναίους ειδότες εν τη Νάξω χειμάζοντας έστράτευσαν πανδημεί επί την Κατάνην, και της τε γης αυτων έτεμον και τας των Αθηναίων σκηνάς και το στρατόπεδον έμπρήσαντες ανεχώρησαν επ' οίκου. και πυνθανόμενοι τους 'Αθηναίους ες την Καμάριναν κατά την επί Λάχητος γενομένην ξυμμαχίαν πρεσβεύεσθαι, εί πως προσαγάγουντο αυτούς, αντεπρεσβεύοντο και αυτοί ήσαν γάρ ύποπτοι αυτοίς οι Καμαριναίοι μή προθύμως σφίσι μήτ' επί την πρώτην μάχην πέμψαι και έπεμψαν, ές τε το λοιπόν μη ουκέτι βούλωνται αμύνειν ορώντες τους Αθηναίους εν τη μάχη ευ πράξαντας, προσχωρώσι δ' αυτούς κατά την προτέραν φιλίαν πεισθέντες. αφικομένων ούν εκ μέν Συρακουσών Ερμοκράτους και άλλων ές την Καμάριναν, από δε των Αθηναίων Ευφήμου μεθ' ετέρων, ο Ερμοκράτης ξυλλόγου γενομένου των Καμαριναίων βουλόμενος προδιαβαλείν τους Αθηναίους έλεγε τοιάδε.

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

οι δ' επί δεσπότου μεταβολή ουκ άξυνετωτέρου κακοξυνετωτέρου δε, άλλ' ου γαρ δή την των Αθηναίων εύκατηγόρητον 77 ούσαν πόλιν νυν ήκομεν αποφανούντες εν είδόσιν όσα αδικεί, πολύ δε μάλλον ημάς αυτούς αιτιασόμενοι ότι έχοντες παραδείγματα των τεκεί Ελλήνων ως εδουλώθησαν ουκ αμύνοντες σφίσιν αυτοίς, και νυν εφ' ημάς ταύτα παρόντα σοφίσματα, Λεοντίνων τε ξυγγενών κατοικίσεις και Έγεσταίων ξυμμάχων επικουρίας, ου ξυστραφέντες βουλόμεθα προθυμότερον δείξαι αυτοίς ότι ουκ "Ίωνες τάδε εισίν ουδ' Ελλησπόντιοι και νησιώται, οι δεσπότης ή Μηδoν ή ένα γέ τινα αεί μεταβάλλοντες δουλoύνται, αλλά Δωριης ελεύθεροι απ' αυτονόμου της

Πελοποννήσου την Σικελίαν oικoύντες. ή μένομεν έως αν έκαστοι κατά πόλεις ληφθώμεν, ειδότες ότι ταύτη μόνον αλωτοί εσμεν και ορώντες αυτούς επί τούτο το είδος τρεπομένους ώστε τους μεν λόγοις ημών διστάναι, τους δε ξυμμάχων ελπίδι εκπολεμούν προς αλλήλους, τους δε ως εκάστοις τι

stood him, the Athenians on the one hand, to secure the complete enslavement of the Greeks to themselves, instead of him, and the Greeks on the other hand, with a view to obtain a change to a new master, not less clever, (as it turned out), but more clever in evil.'

LXXVII. όσα αδικεί] It is usual with relative clauses to throw the noun which is really the subject of the relative sentence, into the antecedent clause, in the case required by the verb of that clause: as here ; αποφανούντες την πόλιν όσα αδικεί, for αποφανούντες όσα ή πόλις αδικεί ; this is also common with μή and όπως after verbs of fear, and apprehension : see the first sentence in ch. 76. This seems to arise from a desire to put forward the emphatic words as soon as possible, to convey an idea of what is to be said.

των τε εκείσε] This εκείσε can only be defended by supposing έχοντες παραdelyuara, &c. to be equivalent to 'going to the Greeks at home for instances :' at all events without some idea of motion, εκεί would be the correct word. Either

[ocr errors]
[ocr errors]
« ForrigeFortsett »