Sidebilder
PDF
ePub

ου πολύς, ως καλώς και προσηκόντως ουδέν ανάξιον υμείς επράξατε της πόλεως, αλλ' υπεμείναθ'

υπέρ των δικαίων τον προς εκείνους πόλεμον. 41 τίνος ούν είνεκα ταύτα λέγω; ίν' ειδήτ' ώ άνδρες

'Αθηναίοι και θεάσησθε, ότι ουδέν ούτε φυλαττομένοις υμίν έστιν φοβερόν, ούτ', αν ολιγωρήτε, τοιούτον οδον αν υμείς βούλoισθε, παραδείγμασι χρώμενοι τη τότε ρώμη των Λακεδαιμονίων, ής εκρατείτε εκ του προσέχειν τοις πράγμασιν τον νούν, και τη νύν ύβρει τούτου, δι' ην ταραττόμεθα εκ του μηδεν φροντίζειν ων έχρήν. ει δέ τις υμών και ώ άνδρες Αθηναίοι δυσπολέμητον οίεται τον Φίλιππον είναι, σκοπών τό τε πλήθος της υπαρχούσης αυτώ δυνάμεως και το τα χωρία πάντ' απολωλέναι τη πόλει, ορθώς μέν οίεται, λογισάσθω μέντοι τούθ' ότι είχoμέν ποθ' ημείς ω άνδρες Αθηναίοι Πύδναν και Ποτείδαιαν και Μεθώνην και πάντα τον τόπον τούτον οικείον κύκλω, και πολλά των μετ' εκείνου νύν όντων εθνών αυτονομούμενα και ελεύθερο υπήρχε, και μάλλον ημίν έβούλετέχειν οικείως ή κείνω. εί 5 τοίνυν ο Φίλιππος τότε ταύτην έσχε την γνώμην, ως χαλεπόν πολεμείν έστιν 'Αθηναίοις έχουσι τοσαύτ' επιτειχίσματα της αυτού χώρας έρημον όντα συμμάχων, ουδέν άν ων νυνι πεποίηκεν έπραξεν, ουδε τοσαύτην έκτήσατ' άν δύναμιν. αλλ' είδεν ώ άνδρες Αθηναίοι τούτο καλώς εκείνος, ότι ταύτα μέν έστιν άπαντα τα χωρίαθλα του πολέμου κείμεν' εν μέσω, φύσει δ' υπάρχει τους παρουσι τα των απόντων και τους

εθέλουσι πονείν και κινδυνεύειν τα των αμελούν6 των. και γάρ τοι ταύτη χρησάμενος τη γνώμη πάντα κατέστραπται και έχει, τα μεν ως αν ελών τις έχοι πολέμω, τα δε σύμμαχα και φίλα ποιησάμενος" και γάρ συμμαχεϊν και προσέχειν τον νούν τούτοις έθέλουσιν άπαντες, ούς αν ορώσι 42 παρεσκευασμένους και πράττειν εθέλοντας και χρή. 7 αν τοίνυν ώ άνδρες Αθηναίοι και υμείς επί της τοιαύτης εθελήσητε γενέσθαι γνώμης νύν, επειδήπερ ου πρότερον, και έκαστος υμών, ου δεί και δύναιτ' άν παρασχεϊν αυτον χρήσιμον τη πόλει, πάσαν αφείς την ειρωνείαν έτοιμος πράττειν υπάρξη, ο μέν χρήματ' έχων εισφέρειν, ο δ' εν ηλικία στρατεύεσθαι, - συνελόντι δ' απλώς αν υμών αυτών εθελήσητε γενέσθαι, και παύσησθ' αυτός μεν ουδέν έκαστος ποιήσειν ελπίζων, τον δε πλησίον πάνθ' υπέρ αυτού πράξεις και τα υμέτερ' αυτών κομιείσθ', αν θεός θέλη, και τα κατερραθυμημένα πάλιν αναλήψεσθε, κακείνον 8 τιμωρήσεσθε. μη γαρ ως θεώ νομίζετ' εκείνα τα παρόντα πεπηγέναι πράγματ' αθάνατα, αλλά και μισεί τις εκείνον και δέδι' ώ άνδρες Αθηναίοι και φθονεϊ, και των πάνυ νυν δοκούντων οικείως έχειν" και άπανθ' όσαπερ και έν άλλοις τισιν ανθρώπους ένι, ταύτα κάν τοϊς μετ' εκείνου χρη νομίζειν ενεϊναι. κατέπτηχε μέντοι πάντα ταύτα νύν, ουκ έχονταποστροφήν διά την υμετέραν βραδυτητα και ραθυμίαν, ήν άποθέσθαι φημί δεϊν ήδη. οράτε γάρ ώ άνδρες Αθηναίοι το πράγμα, οι προελήλυθ' ασελγείας άνθρωπος, ος ουδ' αίρεσιν

υμίν δίδωσι του πράττειν ή άγειν ησυχίαν, αλλ' απειλεί και λόγους υπερηφάνους, ώς φασι, λέγει, και ουχ οδός εστιν έχων & κατέστραπται μένειν

επί τούτων, αλλ' αεί τι προσπεριβάλλεται και 43 κύκλω πανταχή μέλλοντας ημάς και καθημένους

περιστοιχίζεται. πότ' ουν ώ άνδρες Αθηναίοι, 10 πόθ' ά χρή πράξετε; επειδαν τί γένηται και επειδάν νη Δί' ανάγκη τις η. νύν δε τί χρή τα γιγνόμενο ηγείσθαι; εγώ μεν γαρ οίομαι τους ελευθέροις μεγίστην ανάγκην την υπέρ των πραγμάτων αισχύνην είναι. η βούλεσθ', είπέ μοι, περιιόντες αυτών πυνθάνεσθαι λέγεται τι καινόν και γένοιτο γαρ άν τι καινότερον, ή Μακεδών ανήρ Αθηναίους καταπολεμών και τα των Ελλήνων διοικών; τέθνηκε Φίλιππος; ου μα Δί', άλλ' ασθενεί. τί τα δ' υμίν διαφέρει; και γαρ αν ούτός τι πάθη, ταχέως υμείς έτερον Φίλιππον ποιήσετε, άντερ ούτω προσέχετε τοις πράγμασι τον νούν ουδε γάρ ούτος παρά την αυτου ρώμην τοσούτον επηύξηται, όσον παρά την ημετέραν αμέλειαν. καίτοι 12 και τούτο εί τι πάθοι και τα της τύχης ημίν, ήπερ αεί βέλτιον ή ημείς ημών αυτών επιμελούμεθα, και τούτ' έξεργάσαιτο, ίσθ' ότι πλησίον μεν όντες, άπασιν αν τοις πράγμασιν τεταραγμένους επιστάντες, όπως βούλεσθε διοικήσαισθε, ως δε νύν έχετ' ουδε διδόντων των καιρών Αμφίπολιν δέξασθαι δύναισθ' άν, απηρτημένοι και ταϊς παρασκευαϊς και ταϊς γνώμαις.

“Ως μεν ουν δει τα προσήκοντα ποιείν εθέ- 13 λοντας υπάρχειν άπαντας ετοίμως, ως έγνωκότων

υμών και πεπεισμένων, παύομαι λέγων" τον δε τρόπον της παρασκευής, ήν απαλλάξαι αν των τοιούτων πραγμάτων ημάς οίομαι, και το πλήθος όσον, και πόρους ούστινας χρημάτων, και τάλλ' ως άν μοι βέλτιστα και τάχιστα δοκεί παρα

σκευασθήναι, και δη πειράσομαι λέγειν, δεηθείς 14 υμών ώ άνδρες Αθηναίοι τοσούτον, επειδάν άπαντ'

ακούσητε, κρίνατε, μη πρότερον προλαμβάνετε μηδ' αν εξ αρχής δοκώ τινι καινήν παρεσκευήν 44 λέγειν, αναβάλλειν με τα πράγμαθ' ηγείσθω. ου γάρ οι «ταχύ” και τήμερονείπόντες μάλιστ'

εις δέον λέγουσιν ου γαρ αν τα γ' ήδη γεγενημένα 15 τη νυνι βοηθεία κωλύσαι δυνηθείμεν· αλλ' ος αν

δείξη τις πορισθείσα παρασκευή και πόση και πόθεν διαμείναι δυνήσεται, έως αν η διαλυσώμεθα πεισθέντες τον πόλεμον, ή περιγενώμεθα των εχθρών ούτω γαρ ουκέτι του λοιπού πάσχοιμεν αν κακώς. οίμαι τοίνυν εγώ ταύτα λέγειν έχειν, μη κωλύων εί τις άλλος επαγγέλλεται τι. η μεν ούν υπόσχεσις ούτω μεγάλη, το δε πράγμήδη τον έλεγχον δώσει, κριται δ' υμείς έσεσθε.

Πρώτον μεν τοίνυν ώ άνδρες Αθηναίοι τριήρεις πεντήκοντα παρασκευάσασθαι φημι δεϊν, είτ' αυτους ούτω τας γνώμας έχειν ως, εάν τι δέη, πλευστέον εις ταύτας αυτούς εμβάσιν. προς δε τούτοις τοις ημίσεσιν των ιππέων ιππαγωγούς

τριήρεις και πλοία ικανά ευτρεπίσαι κελεύω. 17 ταύτα μεν οίμαι δεν υπάρχειν επί τας εξαίφνης

ταύτας από της οικείας χώρας αυτού στρατείας εις Πύλας και Χερρόνησον και "Όλυνθον και όποι

16

βούλεται: δεί γαρ εκείνο τούτ' εν τη γνώμη παραστήσαι, ως υμείς εκ της αμελείας ταύτης της άγαν, ώσπερ είς Εύβοιαν και πρότερόν ποτέ

φασιν εις Αλίαρτον και τα τελευταία πρώην εις 45 Πύλας, ίσως αν ορμήσαιτε. ούτοι παντελώς, ουδ' 18

ει μη ποιήσαιτ' άν τούθ', ώς έγωγέ φημι δεϊν, ευκαταφρόνητόν έστιν ίν' ή διά τον φόβον, ειδώς ευτρεπείς υμάς (είσεται γαρ ακριβώς εισίν γάρ, εισιν οι πάντ' εξαγγέλλοντες εκείνω παρ' ημών αυτών πλείους του δέοντος) ήσυχίαν έχη, ή παριδών ταύτ' αφύλακτος ληφθη, μηδενός όντος έμποδών πλεϊν έπί τήν εκείνου χώραν υμίν, αν ενδώ καιρόν. ταύτα μέν έστιν άπάσιν δεδόχθαι φημι δεϊν και παρεσκευάσθαι προσήκειν οίομαι προ δε τούτων δύναμίν τιν' ώ άνδρες Αθηναίοι 19 φημι προχειρίσασθαι δεϊν ημάς, και συνεχώς πολεμήσει και κακώς εκείνον ποιήσει. μή μοι μυρίους μηδε δισμυρίους ξένους, μηδε τας επιστολιμαίους ταύτας δυνάμεις, αλλ' ή της πόλεως έσται, κάν υμείς ένα κάν πλείους κάν τον δείνα κάν οντινούν χειροτονήσητε στρατηγόν, τούτω πείσεται και ακολουθήσει. και τροφήν ταύτη πορίσαι κελεύω. έσται δ' αύτη τίς η δύναμις ; και πόση; και πόθεν 20 την τροφήν έξει και και πώς ταύτ' έθελήσει ποιείν ; εγω φράσω, καθ' έκαστον τούτων διεξιών χωρίς. ξένους μεν λέγω-και όπως μη ποιήσεθ' ο πολλάκις υμάς έβλαψεν" πάντ' ελάττω νομίζοντες είναι του δέοντος και τα μέγιστεν τοίς ψηφίσμασιν αιρούμενοι, επι τω πράττειν ουδε τα μικρά ποιείτε' αλλά τα μικρά ποιήσαντες και πορίσαν

« ForrigeFortsett »